شعر بیرجندی از استاد عندلیب
شعر رپوتر از استاد عندلیب
خُو مِدیدُم که رپورتر شُده یُوم
همه جا گَرد ، چو مخبر شُده یُوم
تویه هر کُل نَقُولِه سَر مِزَدُم
حلقه بَر هر دَر و بُن دَر مِزَدُم
که به یَک بار نگاه کِردُم مُو
نَظَرِهِ وَر همه جا کِردُم مُو
مُردیِه دیدُم و شُورِستُونِه
ای خدا اینجِه که قبرستونِه
از کَفِه پوش بِتَرسیدُم مُو
جُون تو خیلی بِلرزیدُم مُو
مُردِه گُف ، از چِه مِتَرسی آقا
اینجِه جُودارِه نیِه جُون شما
مِلکُ و اَربابِه نیِه ، زورِه نیِه
عرقُو مَنقلُو وَافُورِه نیِه
قاتِلُو و دُزد و زِمِی خُارِه نیِه
شُریح قاضیِ بَد کارِه نیِه
نه کُلایِه نه کُلاوَردارهِ
نه علی مُرغ خورهِ بیکارهِ
مالِ مَردُم خُورهِ اَلدَنگ نیِه
کَلکُ و حُقه و نیرنگ نیِه
گُرگ خُود مِش برابر شُدِه یَن
همگی کَکُو و خواهر شُدِه یَن
غِیر تابوت نیِهَ ماشینهِ
همچو یاقوت مُدِل پَاینِه
چِه مِگَن اینجِه کِه جِشتِه مُرده ؟
ایخُو تعریف بِهشتِه مُرده
چِه مِگن اونجِه حسابی اَیه ؟
دفتر و لُوح و کتابی اَیه
پس کُجَیَه سُنِبِه پُر زُور و چُماق
افعی هفت سَر و اَتش تاق
از تو احوال نپرسید نکیر؟
کِنِه رب تو ، نگفتی که بصیر ؟
گفت اینُو هَمَگی اَسرارِه
نِمِتُو گُفت به هر بَدکارهِ
پُشت ای پَرده حساب اَیه دقیق
قول دَادُم که نُگُویُوندِه رفیق
تُور به ناَچار مِیارَن مخبر
اینجِه تُو کُل مِشخُورَن مخبر
بُر تُو مِیزُون و تَراَزو دارَن
سنگِ مِثقالیهُ و کیلو دارَن
کَرمُ الله تَراَزو دارِه
او نِیِه کَاَسبهِ هَر بازارِه
گُفتم ای مُرده مِیایِم هَمَگی
مُو خُو سَر بَسته مِفَهمَوم چِه مِگی
تُو مِگیِ رَحمِ خُدا بسیارِه
کَرَمِی ذَرِه نیِه مِثقالِه
ترس از مرگ دِگِه وَر عَبَثِه
گفتگو خُود تُو بُر اِمروز بَسِه
هی یواشُوک بِفرما مِزِدِه
چَشَکُ و پُوزَکِ بیجا مِزِدِه
گُفتم ای مُرده خداحافظ تُو
مُور مِتَرسُونِه چَشَون نافِذ تُو
باسلام و تشکر ازاین که این وبلاگ را برای خواندن انتخاب نموده اید.